از وقتی امتحانام تموم شد همیشه تصمیم داشتم  بیام و آپدیت کنم، اما نمیدونم چرا نمیشد!

انقدر این چند وقت الاف و بیکار بودم که دارم دیوونه میشم به خاطر همین هیچ موضوع جذاب وقشنگی پیدا نکردم که به خاطرش شروع به نوشتن کنم...بارها تصمیم گرفتم اندر احوالات بیکاری و الافیم شروع کنم به نوشتن تا هم سرم گرم شه و هم یه دستی به سر و روی وبلاگم بکشم ولی دیدم انقدر قصه های من هر روز تکراریه که جز تغییر کردن کارهای تکراری هر روزم تو ساعتای مختلف(کارهام یعنی کارهایی که به ناچار جهت جلوگیری از به در و دیوار نگاه کردن انجام میشه...مثل سایت گردی...کشف خواص همه داروها ...روزی10 ساعت خوابیدن...روزی 20بار اطلاعات کامپیوتر رو گشتن به هوای پیدا کردن یه مطلب نخونده یا فیلم جدید و...و...) و چرخیدن بین ساعات شبانه روز چیز جدیدی نداره!!!!

ولی امشب اومدم برای اینکه مثل همیشه آیه یاس بخونم...مثل همیشه خسته ام .. مثل همیشه دلم گرفته .. مثل همیشه دلم تنگ شده برای همه چیزایی که نمیدونم چی بودن که من اینطوری نبودم! اینجاس که  قدرلحظاتمونو نمیدونیم و همیشه ناشکریم از اینکه اوضاع بر وفق مراد نیست...دیروز آرزو میکردیم کاش کمی وقتمون آزادتر بود...امروز آرزوی دیروزمون برآورده شد و باز آرزو کردیم که کاش کمی مشغله بیشتری داشتیم تا نپوسیم توی خونه...فردا خدا حاجت دلمون رو برآورده میکنه و ما بازهم آرزوی  بازگشت به امروز...

خدای من!چقدر بنده هات (که احیانا ما باشیم) عجیبن...خودمون میفهمیم چیکار میکنیم؟؟؟

اصلا ولش کن...آقا من اصلا حالم خوب نیست ...یعنی یکی پیدا نمیشه منو درک کنه؟

میگم بذارفور اگزمپل یکی از روزای خوش بیکاری رو براتون توصیف کنم...خب امروز که خودمو مشغول کرده بودم به ببخشید خرکاری و تمیز نمودن منزل...واما دیروز...

دیروز فوق العاده دلم خوش بود!!خواهم گفت چرا!مادر محترم بنده یک عدد عکس رادیولوژی داشتن که جهت دریافت جواب آن میبایستی به بیمارستان عزیمت میکردند. همین عکس ناقابل بهانه ای شد برای من که به سوی معشوق که محل کارشون در همون حوالی میباشد رفته و دیداری از ایشون تازه بنمایم...به همین سبب فداکاری بزرگی نموده وبرخلاف ذائقه خانه نشینی که داشتم تصمیم به گرفتن عکس نموده ودر حالی که نهایت ناباوری را از چشمان مادرعزیزم میخواندم ازمنزل خارج شدن نمودم!

بعله..جونم براتون بگه که تو مسیری که میرفتم بیمارستان یه شیرینی فروشی هست که شیرینی های خاصی داره، منم مدتها بود که هوس اون شیرینیه زده بود به سرم و قراربود یکبار با همین معشوقی که حرفش بود بریم شیرینی بخوریم اما متاسفانه یکسال گذشت و قسمت نشد.منم فرصت رو غنیمت شمردم وکلی پیاده روی کردم تا رسیدم و2مدل شیرینی به اندازه 2نفر خریدمو همون راه رفته رو برگشتمو ادامه مسیرو به سمت بیمارستان رفتم...وای که بوی شیرینی تمام مغزموپرکرده بود...اما من اهل تک خوری نیستم و هرطوری بود دندونهای تیز شده واسه شیرینی رو روی جیگرسوخته ام که بعدا کباب شد گذاشتمو راهمورفتم.

کارم که توبیمارستان تموم شد تازه کاراصلیم شروع شد...مسیر راهم مسیری که بشه ماشین یکسره سوارشد نداشت یا من بلد نبودم والبته خیلی هم طولانی نبود بخاطر همین باز پیاده به سمت محل کار ایشون راه افتادم...اتفاقا بد هم نشد چون توی راه از چند تامغازه هم بازدید کردمو بالاخره گذروندمش...لازم به ذکره که این معشوق از همه جا بیخبر ما اطلاع نداشت که بنده جهت دیدار ایشون خواهم رفت البته کوتاهی از خودشون بود چون من قبلا (دیشبش)هشدار داده بودم که دلم برات....واگه شما نمیای من خواهم آمد و...ولی مثل همیشه ایشون حرف منو جدی نگرفته وعدم حضور خود رو اعلام کرده وباور نکردن که بابا دله.....!

عرض میکردم...زین سبب بنده تصمیم گرفتم کمی پیش از رسیدنم تلگرافی به ایشون زده ودرخواست کنم که فقط برای 10 دقیقه رخ بنمایانند واندکی از وقت گرانبهاشون رو در اختیار دل ما بگذارن...اما از شانس بد ما دقیقا همون موقع خودشون تماس گرفتن وبعد از پرسیدن اینکه کجایی وکجا بودی و کجا داری میری وغیره... هرچه ما گفتیم که درحال شتافتن جهت دیدار شماییم ایشون بازم مثل همیشه باور نکرده وحرف بنده رو جدی نگرفته اما تظاهر کردن به باور نمودن و برای اینکه به بنده بفهمانند که برو سرخودتو شیره بمال گفتن من کار دارم و نمیتونم از اینجا بیام بیرون ومنم توخیابون...البته به هزارو یک دلیل که بنده ظاهرا همیشه قانع خواهم شد(مجددا ظاهرا) بعله...ولی خب لازم به ذکره که حداقل بعد از اصرارفراوان بنده که توروخدا باور کن من اینجام حاضر شدن بیان کنار پنجره  تامنو که سرمو90درجه به سمت بالا نگه داشته تا پنجره طبقه دهم آسمانخراش رو پیداکنم نظاره نموده و باور کنند که بابا هستم!!!

البته اونموقع واسه باور کردن خیلی دیر بود و به دلایلی که اینبار واقعا قانع شدم دیدار میسر نشد و آنهمه شوق دیدار معشوق به دیداری5ثانیه ای آنهم از پشت پنجره انجامید و من بادلی خسته و رنجور به سمت منزل راه افتادم...

بیشتر از خودم دلم واسه اون شیرینیای تازه سوخت که از دهن افتاد و دیگه اصلا میلی به خوردنش پیدا نکردم...هنوزم دست نخورده تو یخچاله!

این 2تاضدحال پشت سرهم رو داشته باشین تا بقیشو براتون بشمرم.......

اوووه...خسته شدم انقدر نوشتم...

واما بقیه اش...بعد از ظهر همون روز(یعنی دیروز)از فرط بیکاری روی آوردم سمت کامپیوتر یار لحظات بیکاریم تا بازهم کمی خودمو سرگرم کنم اما متاسفانه به دلایلی که نمیدانم چیست فریاد مخالفت اعضای خانه رو شنیده و با اینکه هیچ میلی به اینکار نداشتم و هیچ کاری برای انجام دادن وجود نداشت امابه نشانه نمیدانم اعتراض یا احترام از جا بلند شده و...بیخیالش شدم...

دیگه راهی نمونده بود جز نظاره کردن در و دیوار و اس ام اس بازیو و...نمیدونم همون بهتره بگم الافی...

راستی میشمارین دیگه؟؟این سومیش بود!

بعله  بعد از کمی الافی بالاخره چیزی به ذهنم خطور کرد و اونم این بود که به یکی از دوستان همسایه اس ام اس داده وازش خواستم چند دقیقه بیاد تا مثل قدیما کمی تو محوطه روبروی ساختمون قدم زده و اقلا ساعتی دیگه رو که برای من به اندازه یک سال طولانیه باهم بگذرونیم.بعد از اینکه مطمئن شدم کاری نداره و میتونه بیاد قرار شد هر وقت رفتم خبرش کنم...منم با دل خوش نیم ساعت بعدش رفتم پایین اما چشمتون روز بد نبینه... من که این چند شب از خونه در نیومده از کجا بدونم که هوا انقدر سرد شده؟واسه همین زودتر زنگ زدم به دوستم تا زودتر بیاد واقلا گرم صحبت بشیم و سرما یادمون بره...اما از اونجایی که مخابرات برند برتر انتخاب شدن آنتن دهی که کلا تعطیل بوده وبه زور که 10دور قمری دور خودم زدم تونستم یه جا پیدا کنم که 2تا آنتن داشت وباز هم از اونجایی که ایرانسل در خدمات رسانی مثلا رتبه اولو دارن که البته شامل آنتن دهی هم احتمالا میشه این دوست ما به هیچ وجه آنتن نداشته و بنده وقتی موفق به برقراری تماس با ایشون شدم که بعد از نیم ساعت خوش گذروندن با خودم تو سرما به منزل رفته و در حال وجب نمودن طول و عرض وارتفاع اتاق تنهاییام بودم...

اینم چهارومیش که حسن ختامش بود...

واین بود از مزایای فرجه طولانی بین امتحانا...

حالا به هرکی بگی فکر میکنه چقدر خوش میگذره!

تازه این روز پرمشغله ام بود چون جدا از ضایع شدنم بالاخره تو خونه نشسته بودم...بقیه روزا که یکسره تو خونه و همون قضیۀ اندازه گیری طول و عرض و ....

قدر لحظاتمونو بدونیم.

 قدر کارایی رو که داریم برای انجام دادن تا آخر شب احساس پوچی نکنیم...

پ.ن1:ببخشین اگه طولانی بود...البته میدونم غیراز یک نفر هیچ کس دیگه ای تا اخرش نیومده...منم فقط برای او مینویسم.حتی اگه مخاطبم او نباشه...

پ.ن2:حالا ببین اگه کسی تا آخرش خوند تو نظراتم بگه که روم کم بشه...

دوباره میام...

اینبار کوتاهتر و احتمالا متفاوت از این.

                                                                     خوش باشین.